آره به خدا خیلی سخته نبودنت ...حتی نوشتن ازت...هنوزمن کسی را ندارم میان دعاهای شبانه ام... من عادت کرده بودم بعد از هر شکست ، بی قراری چشم هایت را ببینم... و ببینم چقدر بی تاب حرف های من می شوی... اما این ندیدن های ناخواسته ، حدس ِ بدی را نصیبم کرده... تقصیر تو نیست... باید تمام میشد این بازی لبریز از دلتنگی... بازی که هر چه بیشتر نفس می گرفت ، ابری تر میشد... باید یکی از ما بازی را و دیگری عشق را از یاد می برد... دلشوره ها هنوز هم امانم نمی دهند... با اینکه می دانم آب از آسیاب که بیفتد ، آسمانت که صاف شود ، عینک دودی ات را می زنی و دوباره می شوی همان آدم سابق... همانی که بودنش ، معجزه ای میشد دور از دسترس... و رویایی بی انتها میان شب های تابستانیم... زیاد مهم نبود شکست یا پیروزی... تنها لبخندهایت مهم بود که آنهم ، وقتی عینک دودی ات را بزنی ، برای همیشه از من دریغ می شود...تو درکی از تنهایی نداشتی که تنهام گزاشتی ...حیف که رفتی ...اما نبودن هوات خیره بودنه من به تابلوی تصویر آبی محصول اجنبی اگر نبود اما خیلی وفا کرد بیشتر از تو...چقدر...چقدر ...با دلم بد شدی کح حتی سراغشم نگرفتی از خداش...ازتموم کوچه ها ...آدما بیزارم...بیزار...پراز خیالتم اونقد که از خودم بریدم.....تو گزاشتی که بشکنم ....بی وفـــــــــــــــــــــا

...

..

.

هعی